ROYAL FACADE
Blog
Oryginalny klinkier i prasowane płytki ceramiczne – co wybrać?
Oprócz tego, że płytki prasowane są znacznie mniej odporne na zmiany temperatury ze względu na swoją strukturę, istnieją również znaczące różnice wizualne między nimi a prawdziwymi płytkami klinkierowymi wykonanymi przy użyciu nowoczesnych technologii.
Przede wszystkim metoda ekstrudowana pozwala na uzyskanie powierzchni identycznej z powierzchnią cegły klinkierowej. Płytki klinkierowe ułożone na elewacji domu są nie do odróżnienia od cegły, dzięki zastosowaniu płytek narożnych.
Z kolei przednia strona płytki prasowanej bardziej przypomina gres porcelanowy niż tradycyjną ceramikę; wszystkie wzory i struktury są powtarzalne. Co więcej, możliwości produkcji okuć i złożonych elementów ceramicznych, w tym płytek narożnych tworzących efekt ceglanej ściany, są ograniczone.
Różnice w strukturze
W przeciwieństwie do płytek prasowanych, wytłaczane płytki klinkierowe mają ziarnistą i bardzo zróżnicowaną strukturę. Nawet dla nieprofesjonalisty zalety takiej powierzchni styku są całkiem zrozumiałe. Chropowata powierzchnia z otwartymi mikroporami lepiej oddziałuje z zaprawą klejową i podłożem niż gładka powierzchnia.
Efekt jest podobny do malowania powierzchni uprzednio uszorstnionej papierem ściernym, ponieważ klej wnika głęboko w taką powierzchnię, powodując bardzo mocne wiązanie. Taka struktura płytki gwarantuje optymalne parametry siły wiązania i odporność na warunki atmosferyczne.
Dla porównania, strona montażowa płytek prasowanych na sucho ma błyszczącą, gładką i zwartą powierzchnię z zamkniętymi mikroporami, które nie pozwalają na penetrację kleju. W rezultacie wiązanie z klejem słabnie i staje się niestabilne, szczególnie w przypadku stosowania płytek na zewnątrz.
Kreatywne połączenie tradycji i nowoczesności
Procesy technologiczne czy produkcyjne z reguły nie wzbudzają większego zainteresowania, ponieważ konsumentów końcowych bardziej interesuje finalna forma zakupionego produktu niż droga, jaką przebył on w fabryce. Produkcja klinkieru elewacyjnego jest jednym z niewielu wyjątków od tej reguły, ponieważ proces rozpoczyna się daleko od zakładu produkcyjnego, w kopalni, gdzie wydobywane są wybrane rodzaje gliny.
Następnie glina musi leżeć w stosach przez kilka miesięcy, gdzie ulega naturalnemu rozkładowi. Dopiero potem można ją wymieszać w odpowiednich proporcjach i poddać dalszej obróbce. Czasami do mieszanki gliny dodawany jest piasek lub szamot w postaci zmielonego klinkieru, a glina jest kruszona i mieszana, a następnie przechowywana w jamie w celu dalszej homogenizacji.
Dopiero tak przygotowana masa podawana jest do prasy próżniowej, gdzie ostateczny kształt produktu formowany jest przez metalową dyszę umieszczoną na głowicy prasy. Powstałe pasmo jest cięte na oddzielne produkty za pomocą obcinarki do sznurka.
Podczas suszenia i wypalania produkt kurczy się o 10% (wilgotność po uformowaniu wynosi około 16%, po wyjściu produktu z suszarni tunelowej i odparowaniu wody wilgotność wynosi około 1%). Następnie produkty trafiają do pieca tunelowego o długości 105 metrów, gdzie przebywają przez około 56 godzin (temperatura w strefie wypalania przekracza 1000°C), a następnie – po schłodzeniu – trafiają do sortowni, gdzie przeprowadzana jest kontrola jakości.
